Δημοσι-ΕΥΗ

Αν κάτι θα έπρεπε να χαρακτηρίζει ένα σχολείο, αυτό είναι η συνεργασία. Όχι η σιωπή. Όχι η υποταγή. Όχι η επίφαση συναίνεσης που κρύβει την απουσία ουσιαστικού διαλόγου. Η συνεργασία προϋποθέτει επικοινωνία, αμοιβαίο σεβασμό, αυτοκριτική και τη στοιχειώδη παραδοχή ότι κανείς δεν κατέχει το αλάθητο. Κι όμως, σε πολλά σχολεία η πραγματικότητα μοιάζει διαφορετική. Οι σύλλογοι διδασκόντων πραγματοποιούνται τυπικά ή δεν πραγματοποιούνται καθόλου. Οι αποφάσεις συχνά μοιάζουν προειλημμένες και η διαφωνία αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα αντί ως πολύτιμο εργαλείο βελτίωσης. Έτσι, η συζήτηση νεκρώνεται πριν καν αρχίσει και η συλλογικότητα μετατρέπεται σε μια άδεια λέξη που κοσμεί εγκυκλίους και υπηρεσιακά έγγραφα. Το τραγικότερο όμως δεν είναι ότι χάνονται οι ευκαιρίες για ουσιαστική συνεργασία μεταξύ των εκπαιδευτικών. Το τραγικότερο είναι ότι το τίμημα το πληρώνουν οι μαθητές. Γιατί όταν η επικοινωνία καταρρέει, όταν οι διαφορετικές απόψεις δεν ακούγονται, όταν κανείς δεν τολμά να επισημάνει ένα π...