Δημοσι-ΕΥΗ

 Υπάρχουν δάκρυα που δεν κάνουν θόρυβο. Δεν τα ακούει ο κόσμος, γιατί πέφτουν πίσω από κλειστές πόρτες, μέσα σε άγρυπνες νύχτες, στις πιο μυστικές γωνιές της καρδιάς. Είναι τα δάκρυα μιας μάνας που προσεύχεται σιωπηλά για τα παιδιά της, ενός ανθρώπου που παλεύει να σταθεί όρθιος ενώ μέσα του γκρεμίζεται, μιας ψυχής που χαμογελά για να μη βαραίνει τους άλλους με τον πόνο της. Και κάπου εκεί προστρέχουμε στην Παναγία.  Όχι σαν μια μακρινή μορφή μιας εικόνας, αλλά σαν τη Μάνα που γνωρίζει τι σημαίνει να πονάς και να αγαπάς μέχρι τέλους. Εκείνη δεν υπόσχεται ότι θα φύγουν οι καταιγίδες της ζωής. Στέκεται, όμως, δίπλα μας μέσα στη βροχή, μέχρι να ξημερώσει. Ίσως γι' αυτό ο λαός μας δεν έπαψε ποτέ να την αποκαλεί Παρηγορήτρια. Ίσως γι' αυτό τόσοι άνθρωποι, αιώνες τώρα, στέκονται μπροστά στην εικόνα Της και δεν λένε τίποτε. Αφήνουν μόνο ένα δάκρυ. Και εκείνο γίνεται η πιο αληθινή προσευχή. Γιατί η μητρική της καρδιά δεν χρειάζεται πολλές λέξεις. Αναγνωρίζει τον πόνο πριν ακόμη αυτός ...