Η Κραυγή της Νοικοκυράς

Καλησπέρα σας. 

Τον καιρό αυτό που έχω τις ατελείωτες διακοπές που όλοι οι μη εκπαιδευτικοί ζηλεύετε,  είμαι νοικοκυρά. Ναι, ναι, αυτή η σπάνια φυλή που εξακολουθεί να πιστεύει ότι το πάτωμα είναι για να περπατάς στεγνός, όχι για να κάνεις κανόε-καγιάκ με τις βρεγμένες παντόφλες σου!

Ξεκινάμε με το μπάνιο. Ποια διεστραμμένη συνωμοσία έχει ξεσπάσει και όλοι – άντρας, παιδιά, επισκέπτες, ίσως και η γάτα (ευτυχώς που δεν έχω!) – μπαίνουν μέσα, βγαίνουν και αφήνουν στο πέρασμά τους μια λωρίδα νερού που καταλήγει στην κουζίνα; Τι είναι το σπίτι, σύμπλεγμα μονοπατιών πλάι σε ρυάκια;

Πάμε στο θέμα παπούτσι-σπίτι. Το να βγάζεις τα παπούτσια σου όταν μπαίνεις από έξω, δεν είναι παράξενο έθιμο της Σιβηρίας. Είναι κοινή λογική. Ή μήπως εγώ τρελάθηκα και θεωρώ λάθος να βρίσκω αποτύπωμα λάσπης στο ροζ χαλί που πήρα με δόσεις;

Δουλειές με ρούχα της Κυριακής. Δεν ξέρω ποιος έπεισε τον άντρα μου ότι μπορεί να διορθώνει τα χαλασμένα μπεκ του κήπου φορώντας το καλό του παντελόνι, αλλά είμαι σίγουρη ότι ήταν σατανική ιδέα. Πόσο δύσκολο είναι να βάλεις ένα μπλουζάκι με στάμπα “Για τις λάσπες μόνο”;

Και τώρα, η λεκάνη. Το βασίλειο του τρόμου. Πόσες φορές, πόσες (!) πρέπει να πω ότι δεν είναι μαγική; Δεν έχει κουμπί αυτοκαθαρισμού, δεν είναι Tesla. Την καθαρίζουμε μετά. Γιατί αλλιώς, εγώ βγαίνω στο μπαλκόνι και φωνάζω στους γείτονες να φέρουν λάστιχο (στη χειρότερη πηδάω από το μπαλκόνι και καθάρισα!)

Για τα άπλυτα πιάτα και ποτήρια… αχ. Αν έπαιρνα ένα ευρώ για κάθε ποτήρι νερού που βρίσκω στο γραφείο του άντρα μου ή στα δωμάτια των παιδιών,  τώρα θα ήμουν διακοπές στο νησί των πειρατών – μόνη. Και μαντέψτε τι; Στο σπίτι δεν θα έμενε κανείς, γιατί φοβάμαι πως θα το έβρισκα σαν ντοκιμαντέρ του National Geographic όταν θα γυρνούσα!

Τέλος, (βασικά, δεν έχει τέλος, αλλά πόσα να γράψω!) τα καλαθάκια σκουπιδιών. Στην οικογένειά μου έχουν αποκτήσει τη μαγική ιδιότητα της αορατότητας. Γεμίζουν μέχρι πάνω, ξεχειλίζουν, κάνουν παρέλαση, αλλά κανείς δεν τα βλέπει. Είναι λες και ο εγκέφαλος όλων έχει φίλτρο “βλέπω μόνο YOU TUBE και NETFLIX, όχι σκουπίδια”.

Και φτάνουμε στην αγωνία πριν την ολιγοήμερη απουσία μου. Δεν χαίρομαι που θα φύγω. Όχι. Αγχώνομαι. Γιατί ξέρω ότι όταν επιστρέψω, το σπίτι θα με καλωσορίσει όπως οι πύλες της Κόλασης στον Δάντη. Αλλά όχι, δεν τα παρατάω. Είμαι η Εύη. Έχω σφουγγαρίστρα, έχω υπομονή… και μια βαλίτσα έτοιμη να εξαφανιστώ για πάντα, αν δω άλλες δύο βρεγμένες παντόφλες να διασχίζουν το χολ.