Μαμά τεσσάρων παιδιών σε διακριτική λειτουργία

 Να σου πω την αλήθεια, ποτέ δεν φανταζόμουν πόσο παράξενο είναι να μεγαλώνουν τα παιδιά. Όχι ότι δεν το ήξερα… αλλά άλλο να το ξέρεις κι άλλο να το ζεις. Ξαφνικά το σπίτι μου μοιάζει σαν σταθμός ΚΤΕΛ: οι βαλίτσες πάνε κι έρχονται, τα δάκρυα συγκρατούνται με το ζόρι κι εγώ χαμογελάω λες και είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο να φεύγουν τα μισά παιδιά μου για δουλειά στην Αττική.

Η άλλη, στη Φλώρινα, έχει κανονίσει το πρόγραμμά της καλύτερα κι από πρωθυπουργός: σπουδές, δουλειά, σεζόν… κι εγώ στη γραμμή υποστήριξης, το γνωστό "call center της μαμάς". Άμα με πλήρωναν για τα τηλεφωνήματα και τα «κουράγιο, αγάπη μου, θα περάσει», θα είχα λύσει το οικονομικό μου πρόβλημα.

Και φυσικά, έχω και τη μικρή μου, κάτι μεταξύ μωρού και ενήλικα μου προκαλεί μεγάλη απορία πολλές φορές. Κι εκεί θέλει τέχνη: να την αγαπώ διακριτικά, χωρίς να γίνομαι «μαμά-ντρόουν» που αιωρείται από πάνω της. Δεν είναι εύκολο, αλλά μαθαίνω.

Αν με ρωτάς τι μου λείπει πιο πολύ, πέρα από την παρουσία τους, είναι να μπορώ να τα στηρίζω και οικονομικά όσο θα ήθελα. Αλλά πες μου κι εσύ, πώς να το κάνεις; Όταν έχεις τέσσερα παιδιά, τα λίγα λεφτά που υπάρχουν μοιάζουν σαν πίτα που κόβεται σε τόσα κομμάτια, που στο τέλος μένεις με ψίχουλα. Άλλες μανάδες κάνουν λογαριασμούς για το σούπερ μάρκετ• εγώ κάνω μαθηματικά υψηλού επιπέδου για το ποιος θα πάρει αυτό τον μήνα το «επίδομα μαμάς»!

Μέσα σε όλα αυτά, μόνο σωσίβιό μου η προσευχή. Κάθε τόσο κάνω το «ημερήσιο update» με τον Θεό: «Κύριε, κράτησέ τα παιδιά μου γερά, δυνατά και καλοφωτισμένα, γιατί εγώ είμαι μακριά». Και κάπως έτσι, νιώθω ότι, παρ’ όλη την απόσταση, τα σκεπάζω ακόμα.

Είναι αλήθεια ότι δεν με ρωτάνε για όλα, δεν με χρειάζονται όπως παλιά. Αλλά, ξέρεις τι; Με χρειάζονται αλλιώς. Όχι σαν GPS που δίνει οδηγίες κάθε 200 μέτρα, αλλά σαν σταθερό φως στο βάθος. Κι αυτό, τελικά, έχει τη δική του γλύκα.

Οπότε, ναι, είμαι μαμά τεσσάρων παιδιών που σκορπίζουν σιγά σιγά στον κόσμο, κι εγώ μαθαίνω να τα αγαπώ από πιο… διακριτική απόσταση. Μπορεί να μην είμαι πια το κέντρο της ζωής τους, αλλά είμαι η σταθερά τους• αυτή που προσεύχεται, που ετοιμάζει το αγαπημένο φαγητό όταν γυρνάνε, που τους κρατάει ζωντανές όλους τις παιδικές αναμνήσεις μέσα στο σπίτι.

Και στο κάτω κάτω, έχει κι η σιωπή και η απόσταση τα καλά της: ακούγεται καλύτερα το… «Μαμά, έρχομαι το Σαββατοκύριακο!». Εκεί είναι που ξαναπαίρνει μπρος η καρδιά μου και το σπίτι γεμίζει φωνές, κι εγώ σκέφτομαι: «Δόξα τω Θεώ, όλα καλά πάνε».